Aðalvalmynd

Gagnasafn

Auglýsing

Teljari

Heimsóknir í dag: ...
Þennan mánuð: ...
Frá upphafi: ...

Könnun

Sök kennara

22. janúar 2007 klukkan 04:09

Þessi grein er nokkurra ára gömul eftir herramann sem heitir Árni Bergmann. Mér finnst þetta alltaf svo góð lesning og ef ykkur leiðist legg ég til að þið eyðið tíma í þetta.

Ég veit ekki hvað er réttlátt kaup kennara miðað við aðra eða hver er hæfileg lengd skólaársins, né heldur hve lengi ungt fólk þurfi að sækja sér í sarpinn til stúdentsprófs. Ég veit ekki hvort námskráin eigi að gilda sem hið mikla miðstýringarafl eða þá frelsi hvers skóla til að leysa sín dæmi upp á nýtt. Því miður. Ég er tiltölulega saklaus eldri borgari  sem hafði nokkuð gaman af margskömmuðum kennslubókum Jónasar frá Hriflu í Íslandssögu þegar ég var í barnaskóla og efaðist síðar meir aldrei um að það væri hollt manni að lesa latínu upp á hvern dag í þrjú ár. Þetta segi ég til að reyna að vera hreinskilinn svo að þeir geti hætt strax hér lestrinum sem geta ekki tekið mark á svo úreltum manni.

En það þykist ég þó vita, að það væri heimska að hlaupa á eftir þeim boðskap að í íslenskum skólum skuli kenna sem mest á ensku, allt frá því í leikskóla skilst mér, í fráleitri von um að Íslendingar verði tvítyngdir eins og það heitir. Það mun ekki gerast, hinsvegar mundu  slíkar tilraunir fjölga hratt þeim sem eru illa mæltir og lítt læsir bæði á íslensku og ensku - og hvað væri þá orðið okkar starf? Ég segi ekki fleira og er þó fús til að heita málfarsfasisti eða þaðan af verra ef þurfa þykir.

Í annan stað veit ég að það er ærin ástæða til að hafa samúð með kennurum sem vinna í íslenskum skólum nú um stundir. Vegna þess að á þeim standa öll spjót. Vegna þess að komið hefur verið á slóttugu og öflugu samkomulagi allskonar aðila um að allt sé þeim að kenna. Þeir eru sekir fyrirfram. Þeir eru sá geithafur sem syndum foreldra og samfélags er hlaðið á og það eru sannkallaðar drápsklyfjar. Að svo búnu eru þeir reknir út á eyðimörk þar sem varla er einn vatnssopa af skilningi á stöðu þeirra að finna. Allt sem er að börnum og unglingum landsins er þeirra sök. Það er af því að skólinn hefur ekki kennt þeim þetta eða hitt, hefur vanrækt svo margt og leyft kennurum að slá slöku við.

Við þessar aðstæður eru það kennararnir sem hafa ekki kennt börnunum að bjóða góðan daginn eða þakka fyrir sig. Það eru þeir sem áttu að koma í veg fyrir einelti og kenna strákum að greiða ekki nema hæfilega þung spörk í slagsmálum. Þeir áttu að ala krakkana upp í tillitssemi á blogginu. Þeir áttu að fá þá til að hreyfa sig og éta minni sykur. Þeir áttu að kenna þeim að segja nei og já í kynlífi og stelpum að forðast ótímabæra óléttu. Þeir áttu að kenna þeim bæði þjónustulund og sjálfstæði, mælskulist og tjáskipti. Fyrir nú utan þetta gamla smotterí: móðurmál og ensku, reikning og landafræði, leikfimi og handavinnu og svo framvegis.

Í fleiri ár en nokkur telur hafa menn jafnt og þétt lengt óskalistann yfir það sem skólinn á að taka á sig og verður að sinna. Þeir eru sérlega duglegir við að bæta á þann lista sem vilja að allir éti úr sama lífstefnupoka og þeir sjálfir. Fyrir nokkrum árum var samþykkt fróðleg áskorun frá einhverjum markaðshöfðingjum um að fátt væri nú brýnna en kenna grunnskólabörnum undirstöðuatriði í verðbréfaviðskiptum - ætli það hafi ekki verið kallað verðbréfalæsi? Beint framhald af því væri sú eðlilega krafa að framhaldsskólar kenndu fjárfestingalæsi og þá ekki síst þá arðbæru mælskulist sem þarf til að kjafta upp verð á hlutabréfum og blaðra niður ótta við verðbréfahrun.

Sá ég ekki um daginn einhverjar svipaðar óskir, lærðar og ábúðarmiklar, um nauðsyn þess að grunnskólinn kenni börnum auglýsingalæsi? Mig minnir að þær hafi risið sem viðbrögð við því, að einhverjir þingmenn (vafalaust úreltir í hugsun og lítt hnattvæddir) hafi reifað hugmyndir um að takmarka eitthvað það áreiti sem auglýsendur beina að börnum. Það má ekki, það er forræðishyggja og skerðir markaðsfrelsið dýra. Þess í stað á skólinn að taka að sér að kenna börnum að sjá í gegnum auglýsingaherferðir og blekkjandi fyrirheit þeirra. Þetta er dálítið skondið: maður getur til dæmis ímyndað sér kennslustund í grunnskóla þar sem börnum er kennt að taka ekki minnsta mark á þeirri vitleysu úr bankaauglýsingum að „Nám er lífsstíll“. En eins og allir vita er sá boðskapur útfærður með því að sýna þybbinn eilífðarstúdent sem slær lán mörg og stór til þess að þylja tóma steypu yfir bjórkrús með sögufrægan háskóla í baksýn.

Vitanlega er margt æskilegt og þarft að finna á óskalistunum til skólanna. Hver vill ekki að börn átti sig á tónlist og myndlist eða verði betur “læs” á kvikmyndir? - svo nokkuð sé nefnt. Hitt er verra: að litið er á skólann sem blöðru sem þenst endalaust út þegar síðasta hugmyndatíska blæs í hana. Að auki á allt að gerast fljótt og vel á þeim vettvangi án þess að nokkur annar þurfi að taka sig á - a.m.k. ekki foreldrarnir og varla nemendurnir. Kennarar skulu vera svo miklir sálfræðingar, svo öflugir liðsforingjar og svo miklir skemmtikraftar að allur fróðleikur og öll lífsleikni renni ljúflega og fyrirhafnarlaust niður í ungar sálir eins og ís með dýfu. Tilætlunarsemin endalausa er líka  full með kröfur sem reka sig hver á aðra: Við verðum náttúrulega  að taka samræmd próf á við krakkana í Singapúr og Finnlandi til að sýna og sanna að Iceland is number one bráðum - og um leið vilja  menn leggja niður öll slík stöðlunarpróf sem hefti frelsið og sköpunargáfuna. Menn ætla líka að gera allt í senn: að hleypa öllum í gegnum hvert skólastig og halda uppi háum gæðakröfum til náms. Og spara peninga í leiðinni.

Nú kynni einhver að spyrja: er hér verið að sýkna kennara og skóla af hverri sök, fara um þá silkihönskum, þagga niður gagnrýni, hvurslags er þetta eiginlega? Það er rétt: hér er ekki vikið að þeim hlutum. Vegna þess að það er ekki hægt að gera allt í einu í litlum pistli. Vegna þess líka að sá sem tekur til máls um menntakerfið einu sinni á tíu ára fresti, hann vill ekki hóa í lætin að sinni. Og hann er líka viss um að sjálfsgagnrýni eigi kennarar nóg af eins og vera ber - hvað værum við án hennar í hverjum starfshópi, hverju mannlegu félagi?

Hitt gæti verið að pistilhöfundur sjálfur reyndist syndaselur eins og margir aðrir. Þegar ég hefi nú um stund haft á hornum mér kröfugerðina endalausu á hendur kennurum langar mig samt sem áður að bæta við einni frómri ósk til þeirra, barasta einni og svo hætti ég. Mikið yrði margur sæll ef íslenskum skólum tækist að gera nemendur sína svo sterka og vel að sér um marga hluti að þeir kunni að vísa frá sér með góðum vilja og rökum afar útbreiddri og áleitinni kenningu sem læst er í þrjú orð aðeins: græðgi er góð. Græðgi er góð - þetta er skelfileg kenning. Og varla nokkur önnur til jafn seigdrepandi fyrir hvern sem á hana trúir eða tortímandi fyrir þokkalegt sambýli manna.

Jana Páls

Engin athugasemd

Jólin og jólin

02. janúar 2007 klukkan 08:18

Jólin voru í sem fæstum orðum frábær. Það er langt síðan ég hef átt svona hátíðleg og skemmtileg jól. Ég komst í frí 20 desember og var komin á Selfoss þann 21 desember. Fór reyndar aftur í bæinn daginn eftir en það var bara rétt skreppiferð. Ég var að vinna bæði aðfaranótt Þorláksmessu og Aðfangadags og vaknaði því ekki til lífsins fyrr en rúmlega hádegi þá daga. Ég fór með jólakortin á tveimur jafnfljótum og Tuma á fjórfótum á Þorláksmessu og lenti í því að tveir risa-hlunka-hundar bókstaflega hræddu úr mér líftóruna. Fáránlegt að hafa svona stóra hunda sem gætu bitið hausinn af næsta barni lausa. Ég varð svo hrædd að ég fór að háskæla.

En jæja Aðfangadagur kom og steikin hjá mömmu var náttúrulega bara góð eins og reyndar allur annar matur sem hún eldar, borðaði passlega yfir mig eins og siður er á jólum. Fékk frábærar jólagjafir og sú allra besta var ekkert annað en blár gítar....já þarna heyrið þið það Janus fékk bláa gítarinn sem mynd birtist af hér fyrir nokkrum misserum og hann er geðveikur, nú liggur leiðin bara upp á við, ég á yndislega fjölskyldu. Ég fékk svo tvær uppskriftabækur, bláan lampa, dót frá brósa, fallega mynd af sólarupprás og einstaklega smekklega handtösku frá Guggunni minni.

Jóladagur og annar í jólum voru líka góðir, mest var legið lárétt og einungis staðið upp til þess að fylla á kútinn og tæma af honum aftur. Sjónvarpið, tölvan, rúmið og púslið voru lykilorðin. Ég kíkti svo í smá vínsmökkun á annan í jólum til Söndru...og vá þar flugu leyndarmálin eins og mý á mykjuskán.

Meiri vinna og minni svefn. Tónleikar á laugardagskvöldið með Sálinni og gospel, mjög gaman nema mér fannst allir keppast við að hafa mestan hávaða...gat á stundum ekki notið þess að hlusta á tónlistana sökum gríðarlegs hávaða. Er ég kannski bara að verða svona gömul?

Jæja meira seinna.

Jana Páls

1 athugasemd

Það er ekki öll vitleysan eins

29. nóvember 2006 klukkan 04:02

Fyrir tilviljun var ég með kveikt á Bylgjunni á leiðinni heim úr vinnunni í dag þar sem síðdegisþátturinn var í gangi. Akkúrat á þessari stuttu leið heim var opið fyrir símann og hlustendur beðnir um að hringja inn og tjá skoðun sína á líf og sjúkdómatryggingum. Svo virðist sem fólk sem einhvern tíma hefur farið í meðferð eftir misnotkun á lyfjum eða áfengi geti ekki líftryggt sig, jafnvel þó það sé búið að lifa heilbrigðu líferni í langan tíma. Svo þurfa þeir að borða hærri iðgjöld af öðrum tryggingum. Þetta er kannski afsakanlegt ef fólkið er í neyslu þegar það vill tryggja að það borgi hærri iðgjöld, en er varla sanngjarnt ef fólk hefur sagt skilið við þennan misnotkunardraug.

En þetta var ekki ástæða þess að mig langaði að skrifa um þetta.....! Í miðri þessari umræðu þar sem vissulega öflug skoðanaskipti fóru fram hringir kona. Byrjar á því að taka undir alla þessa ósanngirni og segir svo. Það er nú annar hópur sem þarf líka að borga miklu hærri iðgjöld ef hann vill tryggja sig og þá skiptir engu hvort það er líf eða sjúkdómatrygging! Nú sögðu karlarnir í varpinu, og hverjir eru það?

Konan svarar og liggur greinilega mikið niðri fyrir: Nú það erum við reykingarmenn! Við þurfum að sætta okkur við að borga miklu hærri iðgjöld......! Döööööö!

Það varð nokkra sekúndna þögn í varpinu, ég sé alveg fyrir mér hvernig karlarnir hafa horft í augun á hver öðrum...svo svarar einn þeirra mjög auðmjúkt, já takk fyrir þetta innlegg og klippti hana úr útsendingu.

Ég fékk reyndar svona dööö kast líka eins og gaurarnir í varpinu og svo fannst mér þetta frekar fyndið. Af hverju skyldu reykingarmenn þurfa að borga hærri iðgjöld á sjúkdómatryggingum? Kannski af sömu ástæðu og þeir sem búa á Ísafirði þurfa ekki að borga eins há iðgjöld í bílatryggingum og þeir sem búa í Reykjavík! Kannski af sömu ástæðu og verið er að ræða um að hækka bílprófsaldurinn upp í 18 ár...!

Vá hvað ég vildi að einhver hefði þorað að svara þessari konu!

Jana Páls

1 athugasemd

Bollinn minn

17. október 2006 klukkan 03:44

Mig langar að segja ykkur aðeins frá bollanum mínum. Bollinn minn er hvítur með kaffislettum. Hann stendur hér í hillunni og stynur yfir leti húsbónda síns sem á löngu að vera búin að þrífa hann. Fyrir ofan hann í hillunni stendur kristallinn í röðum, tandurhreinn og gljáfægður. Kristallinn heldur að hann sé eitthvað merkilegri en bollinn og gerir stanslaust grín af honum þarna af hillunni. Þú ert bara skítugur og illa gerður bolli sem engin hefur geð á að drekka úr. Til að byrja með tók bollinn þetta ekki nærri sér. Hann var vanur daglegri notkun og vissi að það hafði hann fram yfir kristalinn sem aðeins var notaður við hátíðleg tilfelli. En þegar á leið og eigandi bollans lét sér fátt um finnast þó þarna sæti bollinn skítugur og rykugur uppi í hillu fór sjálfsálit bollans smán saman að rýrna og orð kristalsins í hillunni fyrir ofan fóru að hafa áhrif. Það var eins og þau boruðu sig í gegnum glerungin og hreiðruðu um sig í leirnum. Bollinn var orðin fórnarlamb eineltis af verstu gerð. Hann reyndi þó að brosa af þessu öllu og reyndi meira að segja að vingast við kristalinn en það var alveg sama hvað hann gerði. Hann varð alltaf minni og minni og dagarnir urðu hreinasta kvöl og pína. Að lokum fór það svo að bollinn óskaði þess heitast að hann hefði nógan kraft til að henda sér fram úr hillunni, hann hafði ekki kraft í að lifa svona. Dagarnir urðu dimmir meðan næturnar urðu bjartari því þá svaf kristallinn. Lífið var óbærilegt. Lífið var svart. Lífið var tóm. Lífið var ekkert.

Þarna ertu þá, ég er búin að leita að þér út um allt, ég hélt ég hefði týnt þér. Elskan heldur þú ekki að ég hafi fundið bollann minn! Hérna í hillunni undir glösunum sem við notum aldrei. Bollinn fann heita vatnið leika um sig, hann varð aftur hreinn. Hann varð aftur ánægður með sitt hlutskipti. Hann var aftur borinn upp að vörum. Honum leið vel. Það var eftir allt saman bara gott að vera bolli.

Ég hef ekki týnt neinum bolla, en ég skal samstundis fara að leita að honum ef það gerist. Oft þarf ekki nema eitt bros til að bjarga deginum.

Jana Páls

Engin athugasemd

Hnjúkar

09. október 2006 klukkan 01:43

Það er þetta með Kárahnjúka. Maður er hálfsmeykur að tjá sig um þessar blessuðu framkvæmdir því fólk hefur sterkar skoðanir þegar að þessum málum kemur. Ég fór í ferð á þetta svæði og varð satt að segja fyrir vonbrigðum því þetta er að mestu leyti hálfgerð eyðimörk og nota bene, þarna hafði engin komið fyrr en talað var um að virkja. Oft virðist fólk tengja þessar framkvæmdur ákveðnum stjórnmálaflokkum og þá vitaskuld að flokkarnir tveir sem eru í stjórn beri ábyrgð á þessari drekkingu og flokkarnir sem eru í stjórnarandstöðu berjist með kjafti og klóm gegn þessu því þeir eru svo miklir náttúruunnendur. Þeir hljóta því bara að brjóta niður virkjunina þegar og ef þeir komast í stjórn. Er það ekki? Því finnst mér svo magnað að hugsa til þess að sá flokkur sem mest ber fyrir sig vernd íslenskrar náttúru skuli hafa verið í stjórn þegar OR var gefið leyfi til þess að grafa Hellisheiðina í sundur og drita niður rörum með nokkurra metra millibili. Er það kannski allt í lagi því þarna eru hagsmunir okkar íbúa á Suðurlandi í húfi, af hverju boðar Ómar Ragnarsson ekki mótmælagöngur til að koma í veg þessar skemmdir á þessu fallega svæði, á kannski að bíða með það að mótmæla þessu þangað til fimm mínútum áður en síðasti meterinn verður boraður í sundur. Mér finnst það alveg magnað að mótmæla nokkrum mánuðum eftir að barnið datt ofan í brunninn. Svo er líka stór spurning hvort við hér á Suðurlandinu ættum ekki að samfagna fólkinu á Austurlandi sem loksins sér fram á bjartari tíma með aukinni atvinnu og menningarlífi.

Kunningjahjón mín á Reyðarfirði voru alveg að gefast upp á þessari búsetu, maðurinn þurfti að sækja atvinnu á togara á Höfn í Hornarfirði sem fór langa túra og stoppaði stutt í landi, svo stutt að oft tók því ekki að keyra heim á Reyðarfjörð. Stundum liðu því nokkrar vikur og mánuðir án þess að fjölskyldan hittist saman. Nú er þessi maður búinn að fá vinnu í álverinu á Reyðarfirði sem vélstjóri. Hann fer heim í hádeginu og borðar með konunni sinni og svo eldar hann jafnvel á kvöldin, máltíð sem hann nýtur með börnunum sínum.

Vitiði að þó ég sé ekkert sérstaklega hlynnt þessari virkjun á þessum stað þá get ég ekki annað en sett þessi rök ofar hinu. Uppbyggingin á Austurlandi er að gera þessu fólki kleyft að eiga eðlilegra líf, með trausta atvinnu og bjartari framtíð fyrir börnin. Fyrir þeim lá náttúrulega lítið annað en að yfirgefa Reyðarfjörð og byrja á grunni í höfuðborginni, alveg á grunni því engar líkur eru á að þau hefðu getað selt húsið sitt á Reyðarfirði. Höfum við virkilega forsendur til að senda þessu fólki tóninn?

Jana Páls

2 athugasemdir

...og svo kemur loksins blogg!

29. september 2006 klukkan 17:23

Það mætti halda að maður væri svo upptekin. Það er nú ekki oft sem hafa liðið svona margir dagar án þess að Janus hafi þurft að bulla! Svo hvort sem þið eruð tilbúin eða ekki þá kemur það hér.

Sögur af Janusi!
Síðasta vika var nokkuð viðburðarík í lífi Janusar. Til að byrja með fékk hann nýjan nemanda í hópinn sinn og er því komin með 19 nemendur þennan veturinn. Allt gott og blessað með það nema að launaflokkurinn kemur ekki fyrr en við 20 nemanda.....pfffff bull samningar sem kennarar meira að segja samþykktu.

Á mánudagskvöldið fór Janus svo í fyrsta gítartímann sinn. Var orðin þokkalega spenntur fyrir þessu og var því þetta litla svekktur þegar hann sá að meirihluti tímans fór í að kenna hinum í tímanum gripin D og G og hvernig best væri að skipta á milli þeirra....buhuhuhuhu! Ég áttaði mig á því að þarna myndi ég ekki læra neitt nýtt. Sem betur fer tók kennarinn eftir því líka og var ég því færður upp og fékk að fara beint í framhaldsnámskeiðið. Var því nokkur sáttari eftir að hafa komið úr þeim gítartíma, já þarf meira að segja læra tvö ný grip fyrir næsta mánudag H7 og Hm. Þetta er allt að koma.

Á miðvikudagskvöldið ákvað Janus að hlaupa í mat til systur sinnar. Svo sem ekki löng leið og veðrið með besta móti. En eins og ég hef áður sagt er fáránlegt að reyna að komast leiðar sinnar í þessu blessaða Grafarholti! Brjálaðar brekkur en Janus var búin að ákveða að hlaupa alla leið og gaf því ekkert eftir og er ennþá með pínu tak í millirifjadótinu...svei mér þá ég held ég hafi hleypt hinum venjulegu bólgum aftur af stað! Framvegis mun ég því keyra í mat til systur minnar.

Svo var kóræfing í gærkvöldi, það er eitthvað undarlegt að gerast þar. Janus skilur það vel. Það verður að taka suma hluti í rólegheitum! Frekar fyndið að þegar klukkan nálgaðist tíu var fólk orðið stressað yfir því að komast heim fyrir myrkur. Hahaha fannst það geðveikt fyndið. Það mætti halda að fólk keyrði aldrei út fyrir bæinn í myrkrinu, það er nú ekki eins og það séu ljósastaurar alls staðar. Ég var nú líka bara hálfsvekkt með þetta, það varð ekki einu sinni myrkur, hugsið þið ykkur öll tilgangslausu ljósin sem loga allan daginn....fyrirtækin hérna hinum megin við Voginn voru öll meira og minna upplýst. Meira að segja Orkuveituhúsið líka! Væri ráð að slökkva öll þessi ljós á kvöldin og nóttinni og sleppa því að fylla Kárahnjúka!

Jamm....er heima í dag eftir hundahreinsun næturinnar....ég þoli ekki gubbupest....geta börnin ekki frekar smitað mig af hálsbólgu og kvefi......later!

Jana Páls

Engin athugasemd

Tilveran er svo skrýtin!!

23. ágúst 2006 klukkan 03:27

Kúskel getur orðið elst allra lifandi vera, elsta kúskelin sem fundist hefur var hvorki meira né minna en 220 ára. Það að verða 220 ára er rúmlega tvöföld mannsævi. Hugsið ykkur það að hanga á sama stað í 220 ár eða svo til því þessar lífverur eru víst ekki með utanborðsmótor. Elsti núlifandi Íslendingurinn átti afmæli í gær, varð 109 ára gömul. Úfff ég vona að ég verði ekki 109 ára. Upplýsingar um þá lífveru sem lifir styst er erfitt að finna á google, ég man bara eftir Rachel í Vinum sem óskaði þess að Ross myndi bara fá sér ávaxtaflugu með nýju kærustuni því hún myndi ekki lifa nema í einn dag. Það eru alveg pottþétt til lífverur sem lifa ekki það lengi, en hvernig skyldi það líf vera, að lifa bara í einn dag? Úfff ég vona að ég fái aldrei dagsviðvörun á dauða mínum, þó ég væri orðin 109 ára. Úganda er yngsta þjóð í heimi, þar er rúmlega 50% þjóðarinnar yngri en 14 ára, þar væri 50 kona álitið hið mesta furðudýr. Á Ítalíu er vandamálið að öðrum toga því þar eru einungis 14% þjóðarinnar yngri en 14 ára, eru Ítalir svo latir að þeir nenni ekki að búa til börn?

Í dag tók ég á móti nýju börnunum mínum. Þessi börn urðu þeirrar gæfu aðnjótandi að fæðast á fyrsta ári í þúsundinu 2000. Já hinn risastóri 2000 árangur sem búinn er að valda kvíða hjá skólastjórnendum í sex ár er nú komin í hús. Mér finnst þessi stýri reyndar alltof lítil til að vera komin í skóla og ég hugsa til þess að hrolli að þessi börn eigi eftir að vera í skóla næstu 10-20 ár eftir því hversu mikið þau munu mennta sig. Hugsið ykkur það, ef ég myndi byrja í grunnskóla í dag og taka sömu skólagöngu og ég er búin með þá væri ég 48 ára þegar ég myndi útskrifast, þá væri ég örugglega dauð ef ég byggi í Úganda.

Árni Þór litli frændi minn byrjar sína skólagöngu á morgun miðvikudag og bara svo það sé á hreinu þá finnst mér hann alltof lítil til að vera komin í þá stöðu….en svona er nú víst þetta líf!

Jana Páls

Engin athugasemd

Ágúst útgáfan

15. ágúst 2006 klukkan 05:10

Jæja þá er komið að ágúst útgáfu myndbanda mánaðarins. Síðasti mánuður var ekki mjög farsæll þar sem ég þekkti einungis 12 af 30 leikurum (40%) sem í boði voru. En ég er galvösk og er sannfærð um að ég geri betur núna.

Svo hér kemur það:

Bill Pullman: Byrjar vel því þessi karl lék forsetann í Independence day….vona að þetta sé ávísun á það sem koma skal. Jei!

Brenda Blehtyn: Ohhhh nei pass, hef ekki grænan grun um það hver þessi myndarlega miðaldra kona er!! Pass!

Bruce Willis: Hehe veit hver það er, hann lék í Die hard og fleiri svona töffaramyndum J

Catherine Keener: Sorry, sorry en verð að segja pass, man eftir henni í einhverri nýrri gamanmynd en kem henni ekki fyrir mig!! Er það ekki hálft stig?

Chris Cooper: Pass!

Clive Owen: Veit að hann er í miklu uppáhaldi hjá Ingunni minni. Hann lék í skrýtnu myndinni Closer….sem ég man samt eftir!!! Jei!

Denzel Washington: Ég veit að hann er einhver svona action hetja en ég man samt bara eftir honum í myndinni með Juliu Roberts…..þarna The pelican brief…Jei!!!

Diane Kruger: Neibb….Pass fyrir því!!

Edward Burns: Neibb….Pass fyrir því!!

Gael Garcia Bernal: Neibb….Pass fyrir því!!

Harrison Ford: Hei, hei ég þekki hann ég skal nú bara segja ykkur það. Hann lék í Six days, seven nights og svo held ég að hann hafi leikið forsetann í Air Force one! Passar það ekki? Jei!!

Holly Hunter: Veit að hún hefur leikið í fullt, fullt af myndum sem myndu henta mínum furðulega smekk en ég man ekki….Top Gun!!! Getur það verið? Þangað til annað kemur í ljós ætla ég að segja…Jei!!

Jamie King: Neibb….Pass fyrir því!!

Jodie Foster: Hún leikur þarna í scary myndinni þar sem dóttir hennar týnist í flugvélinni sem hún bjó til, heitir hún ekki Flightplan. Jei!!

Josh Hartnett: Ég á eina mynd með honum sem heitir 40 days and 40 nights!! Jei!!

Josh Lucas: Neibb….Pass fyrir því!!

Julianne Moore: Neibb…..pass fyrir því!!

Kristin Scott Thomas: Neibb….pass fyrir því!!

Morgan Freeman: Hann hefur nú alveg leikið slatta mikið. Ég man eftir honum sem guð í Bruce almighty….Janus er snillingur….Jei!!

Patricia Clarkson: Hmmm….fallega kona þarna á ferð…hef samt ekki grænan. Pass!!

Paul Bettany: Hann lék þarna sæta tennisleikarann í tennismyndinni…hún heitir Wimbeldon…og hún er svo sæt….Jei!!

Phillip Seymour Hoffman: Æ man eftir honum einhvers staðar, en man ekki hvar….Pass!!

Robin Williams: Mrs. Doubtfire og myndin með fyndna lækninn…Jei!!

Rowan Atkinson: Mr. Bean og svo lék hann í líka í Four weddings and a funural. Jei!!

Samuel L. Jackson: Man eftir honum í einhverri svona boxaramynd en er samt ekkert viss um það…þekkt nafn samt…en Pass!!

Sharon Stone: Hún leikur í Basic Instinckt…hefur hún gert eitthvað annað en það? Jei!!

Virginia Madsen: Neibb….pass fyrir því!!

Wesley Snipes: Hann leikur þarna í Blade sem Sigga bró finnst skemmtilegar. Jei!!

William Hurt: Neibb….Pass fyrir því!!

Woody Harrelson: Hann leikur náttúrulega í Staupastein…Cheers…Jei!!

Og þá er komið að því. Eruð þið ekki spennt?? 15 af 30…Júbbí.. alveg heil 50% sem er 10% bæting frá síðasta mánuði. Úfff ég er algjör auli í þessu J.

Jana Páls

3 athugasemdir

Ég man serían!!!

11. ágúst 2006 klukkan 02:40

Ég man eftir því þegar ég fékk bílprófið mitt og fór út að keyra í fyrsta skipti ein. Ég var algjör auli á kúplingunni og forðaðist því eins og heitan eldinn að lenda á neinum gatnamótnum þar sem nauðsynlegt var að stoppa og taka svo aftur af stað. Eftir góðan hring í Engjunum og Holtunum þar sem aldrei neinn er á ferðinni var sjálfstraustið orðið mikið og eftir nokkrar beygjur ákvað ég að leggja á hann. Ég var kúl, ég var klár, ég var komin með bílpróf og hlaut að geta keyrt Austurveginn án teljandi vandræða. Ég beygði inn á Austurveginn við Fossnesti. Það var hellings rúntur á aðalgötu bæjarins. Jú jú ég var kúl, ég gat alveg keyrt, við Daddabúð var ég meira að segja farin að brosa. Við Tryggvagarð var ég farin að blikka hina töffarana. En fyrir framan Kaupfélaglið gerðist það sem ég hafði óttast! Ég varð að stoppa við hringtorgið því einhver djöfulsins bíll þurfti að eigna sér það. Nú voru góð ráð dýr, ég steig á kúplinguna, setti í fyrsta gír, og byrjaði hægt og rólega að slaka kúplingunni. En þetta tókst ekki, Toyotan hoppaði eins og kengúra og drap á sér. Ég fann skelfinguna vaxa, bíllinn stóð hálfur inn á hringtorgið, röðin lengdist fyrir aftan mig og líka í hringtorginu sjálfu. Ég setti í gang, kúplaði vitlaust, hoppaði meter áfram og drap á, hefði sennilegast náð að hoppa heim á nokkrum klukkutímum. Til að gera aðstæðurnar ennþá verri fór fólkið fyrir aftan mig í röðinni að flauta. Ég var farin að hálfskæla því ég kunni ekkert á þetta drasl sem hét bíll. En skömmin var ekki alveg búin því ég veit ekki fyrr en einhverjir gaurar koma út úr bílnum fyrir aftan mig og fara að ýta mér áfram. Fyrir einhverja rælni stóð ég kúplingunni þegar þeir ýttu og sleppti henni svo þegar ég var komin á smá hraða. Þá hrökk Oytan í gang og ég brunaði út úr þessum hremmingum og fór styðstu og fáförnustu leiðina heim og drap þar á. Ef einhver hefði verið með í bílnum hefði þetta sennilega frést en hér er sagt frá þessu í fyrsta skipti og verði ykkur að góðu..... ...engin tók heldur eftir því að nokkra daga eftir þetta fór ég allar mínar ferðir á hjólhesti eða leyfði Gunnu systir að keyra!!! hehehe og engan grunaði neitt.

Jana Páls

1 athugasemd

Eyja-sögur...þó ekki Vestmannaeyjar!!!

09. ágúst 2006 klukkan 06:44

Ég veit ekki hvar ég ætti að byrja? Þegar úrvalið í kollinum er svona mikið er erfitt að velja. Ég gæti byrjað á því að segja ykkur frá eynni minni sem eftir nokkra daga var farin að vera heim í mínum huga. Hver þúfa fór að hafa sína sögu og merkingu. Ég gæti byrjað á því að segja ykkur frá öllum fuglunum! Eftir nokkra daga á svona stað þá hélt ég náttúrulega að ég væri að verða fuglasérfræðingur. Ég gat þekkt á milli æðarkollunnar og blikans, gæsanna, andanna, teistanna, skarfanna, hrossagaukanna, stelkanna, hrafnsins, lóunnar, þrastanna, spóanna, máfanna, helvítis kríunnar og lundanna sem voru í tonnavís þarna á þessum tíma. Svo þegar nýjar tegundir birtust varð maður ógurlega spenntur og fór að fletta í fuglabókum til að reyna að átta sig á því hvaða kvikyndi þetta væru. Sjaldgæfir fuglar sem ég sá þarna voru til dæmis súlur, fálki, smyrill og himbrimi sem er alveg einstaklega fallegur. Allir fuglarnir eru náttúrulega fallegir á sinn hátt en auðvitað misvelkomnir á þetta svæði, því finnst manni þeir óvelkomnu hreinlega ljótari en hinir, þessir ljótu eru auðvitað allir vargarnir sem éta litlu sætu unganna í öll mál, aumingja máfarnir sem eru skaðvaldar hvar sem þeir eru. Að sjá varg þýddi því alltaf að byssa var tekin upp og reynt að stúta honum. Stundum tókst það en oftast fékk hann bara skilaboð um það að hann væri sko ekki friðaður á þessu svæði. Mér fannst nú svo sem ekkert leiðinlegt að sjá á eftir vargnum inn í kríuvarpið og sagði engum frá þegar það gerðist. Mín vegna mætti taka alla mávana af tjörninni í höfuðborginni og smella þeim þarna í nokkra daga og skjóta svo á allt draslið.

Ég gæti sagt ykkur frá sólarlaginu! Nú eða sólarupprásinni! Engin orð fá lýst þeim tilfinningunum sem hríslast um mann þegar maður horfir á sólina síga niður fyrir sjóndeildarhringinn svo umhverfið baðast bleikri birtu. Meira að segja fuglana setur hljóða. Oftar en ekki var ég út á sjó á þessum tímapunkti, á sjó á spegilsléttum haffletinum, svo tærum að maður gat fylgst með botninum. Ef maður hélt ekki heim á leið fljótlega eftir að sólin hvarf varð allt svart því engir eru ljósastaurarnir þarna. Aðeins fjarlæg ljós í Flatey, Skáleyjum og Svefneyjum og svo náttúrulega frá húsinu okkar í Látrum. Þarna einhvers staðar í fjarska ef rýnt var nógu lengi gat maður meira að segja séð eitthvert líf á stæðstu eyjunni þarna fyrir utan en hún ku bera nafnið Ísland.

Ég gæti sagt ykkur frá því að þegar logn er á Breiðafirðinum er erfitt að sjá nákvæmlega hvar himininn endar og sjórinn byrjar, eða himininn byrjar og sjórinn endar, æ hvernig var þetta aftur! Ég gæti sagt ykkur frá því að á flóði kemst maður allar leiðir næstum án þess að slá af mótornum. Á flóði þarf aftur mikla kunnáttu til þess að rata heim að húsi án þess að steyta á skeri. Það getur munað allt að sex metrum á flóði á fjöru. Á mannmáli útleggst þetta svona: á flóði þurfti að fara niður fjórar tröppur til að standa á flotbryggjunni á fjöru voru tröppurnar orðnar tólf.

Ég gæti sagt ykkur frá selunum. Þarna lágu þeir hlunkarnir á skerjunum og flatmöguðu í sólinni. Þegar vélarhljóðið í bátnum hækkaði sá maður þá skríða af stað og henda sér til sunds, þá sáust þeir ekki meir. Við vorum heldur ekki að skjóta á þá, enda alveg til skammar að einhver skjóti á svona svaðalega dúlluleg dýr.

Ég gæti sagt ykkur frá hvönninni sem eins og á Hornströndunum vinnur hægt og rólega í því að gleypa upp plássið á eyjunum. Á heimaeyjunni voru hvannarbreiðurnar farnar að angra eigendur og ákvað ég að eyða nokkrum lítrum í það að skera hana niður. Það er óhætt að segja að slíkt veiti mikla útrás. Ég sló og sló þangað til kríuhelvítið varð of aðgangshart fyrir lítil hjörtu. Hvönnin sem oft náði mér vel upp fyrir höfuð hakkaðist í sundur og feyktist í allar áttir. Safinn og draslið slettist á sláttumanninn svo mikið að þegar ég fór úr buxunum eftir dagsverkin stóðu þær næstum sjálfar, húðin undir tók svo á sig alls kyns liti eftir hvannar- og grjótkast, fékk meira að segja marblett á barminn…en það er víst allt önnur saga. Árangurinn var samt geysimikill og útsýnið frá húsinu tók alveg á sig nýja mynd þegar ekki þurfti að byrja á því að horfa yfir hvönnina. Gaman að sjá hvort þetta heftir eitthvað útbreiðslu plöntunnar!

Ég gæti sagt ykkur frá olíutankinum sem sér eyjaskeggjum fyrir nauðsynjum. Ljósavélin sötrar upp nokkuð magn á olíu á hverjum degi og bátarnir þurfa víst sitt meðal líka. Olíutankurinn var ekki beint sá fallegasti á eyjunni, var með slæma sótt af brúnu hundunum og orðin meira brúnn en hvítur. Því var pensill tekinn í hönd og reynt að lappa upp á kvikyndið. Hann varð náttúrulega alveg ótrúlega fjarska fallegur. Frá húsinu var eins og nýr tankur hafi verið fluttur heim, svo nýr að sumir tóku eftir honum í fyrsta sinn. Tankurinn var málaður grár með ekta grárri skipamálningu, svipaðri tegund og ónefnd unglingsstúlka notaði eitt sinn til að mála andlit sitt. Auðvitað gerðist það eins og alltaf þegar ég reyni að mála að ég varð öll útslett í málningu líka. Fékk meira að segja gráan lit á hárið, svo það er engu að kvíða ég veit ég verð ennþá glæsileg þegar ég verð gömul og gráhærð J

Ég gæti sagt ykkur frá brjálaða sólardeginum. Þegar himininn var jafnblár og hafið. Þá var sjórinn eins og spegill, eins langt og augað eygði. Fuglarnir höfðu ekki einu sinni fyrir því að fljúga, heldur sulluðu bara á volgu vatninu. Jafn hamingjusamir og aðrar lifandi verur sem þarna voru.

Ég gæti sagt ykkur frá lundaveiðunum! Eða öllu frekar tilraununum til þess að veiða lunda. Við fórum ekki til slíkrar iðju fyrr en líða fór á kvöldið og þá var náttúrulega lundinn bara komin í heim í Heiðadalinn og lét ekki plata sig á flug svo auðveldlega. Það er þolinmæðiverk að veiða lunda við slíkar aðstæður. Nokkrir lundar römbuðu þó í háfinn mest bara af því að þeir hafa ekki horft fram fyrir sig. Þeir fengu að launum hálsnudd og ekki hefur spurst til þeirra síðan. Það er mjög fyndið að sjá hvernig lundinn er afklæddur, hann er bókstaflega klæddur úr fötunum, eftir situr svo þessi fíni lundabúningur fyrir litla hobbita, það er ábyggilega ekkert slæmt að vera lundi! Þegar upp var staðið var komið nóg af lunda í eina máltíð fyrir einn. Ég get líka sagt ykkur að ég prófaði að skjóta af byssu, haglabyssu meira að segja. Var reyndar ekkert að reyna að hitta á neitt, nema þá á sjóinn og guði sé lof að hann var svo stór að ég hitti á hann …ehehehe!! Það kom mér mjög á óvart hvernig högg kemur á mann þegar skotið er úr byssu. Félaginn og eigandi byssunnar hló samt að mér og fannst þetta nú ekki merkilegt því ég hefði nú bara verið að skjóta kjúklingaskoti. Segi nú ekki að þetta sé iðja sem ég myndi leggja fyrir mig, nema þá til þess eins að skjóta á helvítis kríurnar grrrr!!!!

Ég gæti sagt ykkur frá matnum í eyjunni, að draga fisk í soðið eða björg í bú eins og þetta hét í gamla daga. Við veiddum þorsk sem borin var fram með kartöflum, nú eða hengdur upp í harðfisk. Við reyndum að veiða lúðu en hún át ekki einu sinni beituna, djöfulsins dóninn. Kjötsúpan hans Gauja frænda var góð í fyrsta skipti, ekki eins spennandi í annað skipti og lyktin ein kom í veg fyrir að mig langaði í hana í þriðja skipti. Það getur svo sem vel verið að kjötsúpan verði betri í hvert skipti sem hún er hituð upp en ég meika ekki sama matinn oftar en tvisvar í röð, þó á þetta ekki við um heita hunda sem ég fæ aldrei leið á. Mér þótti því ekkert leiðinlegt að sjá á eftir súpunni í klósettið!!

Ég gæti haldið áfram að messa yfir ykkur sögum úr eyjunni, kannski eruð þið nú þegar búin að fá nóg af þeim og eruð löngu hætt að lesa! En hversu mikið sem ég skrifa hér þá getið þið aldrei fundið nákvæmlega hvaða tilfinningar þessi staður vekur hjá mér. Þarna myndi ég alveg vilja vera, kannski ekki yfir hörðustu vetrarmánuðina en svona þess á milli er þetta minn draumastaður. Þarna sest sólin og rís aftur án þess að stressið nái til manns, hver dagur er öðrum líkur, einu hljóðin sem heyrast söngurinn í fuglunum og slátturinn í fjörunni þegar báran kyssir ströndina. Eyjan er PARADÍS og ég get ekki beðið eftir að komast þangað aftur J

Jana Páls

1 athugasemd

Síða 1 af 3