Verslunarhelgin búin og framundan er næsta skólaár með reglu og
skemmtilegheitum. Ég kom úr eyjunni seint á föstudag og fór af stað snemma
á laugardagsmorgni í næsta ferðalag. Framundan var enn ein
verslunarmannahelgin á Flúðum. Það var þægilega mikið af fólki á svæðinu
þetta árið, aldrei biðröð á klósettið nema þegar við stóðum í spreng fyrir
utan klósett sem engin var á....hahaha, spurning hversu margir öl voru
farnir niður þá. Tjaldsvæðið á Flúðum þoldi illa vatnið sem kom úr
himninum og fyrr en varði óð maður skítinn upp að hnjám. Bjórinn rann jafn
ljúflega niður og rigningin á tjaldinu. Við vorum fimm saman, drukkum
fullan poka af tómum dósum, þegar leið á kvöldið og vitleysis talið hafði
náð hæðstu hæðum héldum við yfir götuna og inn á Útlagann. Miðað við
fjöldann á tjaldsvæðinu áttum við ekki von á mörgum reikandi sálum á
pöbbinum, en annað kom á daginn því olnbogarými var mjög lítið. Rúnar Júl
og synir trylltu lýðinn með gömlum slögurum. Eitthvað er karlinn farinn að
týna röddinni en á kvöldum sem þessum þegar hitinn og svitinn er
óbærilegur hefði meira að segja Megas verið skemmtilegur.  Rabbabararúna,
er ég kem heim í Búðardal og svo framvegis. Þó sá gamli sé farin að lýjast
munu lögin lifa áfram. Nú eftir frábært kvöld á Útlaganum var farið beint
í bólið enda ástandið misjafnt á mannskapnum. Þegar leið að morgni vissi
maður varla hvernig maður átti að haga sér, kannski pínulítið þunnur,
kannski lekur eftir næturævintýrin, kannski bara var þetta bara allt
hálföfugt eftir allt saman.

Á sunnudagseftirmiðdegi var því ákveðið að pakka saman og fara heim því
engin virtist vera tilbúin í neinar stórræður. Engin frammistaða á
bráðungu fólki.

Nokkrir nauðsynlegir hlutir sem hafa þarf í huga eftir helgina.
- ekki skal fara í drullubaðið á Flúðum nema að vera í skófatnaði bóndans.
- muna skal að taka með leiðbeiningar fyrir kuldagalla.
- muna skal að hætta að skála þegar klukkan gengur fram yfir eitt.
- muna skal að setja kubba undir tjaldvagninn og gæta þess að höfuðið
liggi ekki niður í hallann.
- óþarfi er að taka með sér nesti því stutt er í búðina.

Framhald fljótlega.

Ég fór með kisu í pössun á Selfoss í gær. Gaui frændi hafði komið með geðveikan lax til mömmu og ég notaði því tækifærið, skilaði kisa og fékk þennan geggjaða fisk. Kisa er alltaf sátt við að koma á Selfoss, enda miklu skemmtilegra að klifra í trjánum þar en hér í Reykjavík. Alla vega þar sem við sitjum að borða þennan lax sé ég ekki köttinn minn með fugl í munninum....ég stökk af stað og náði að króa kisu af og gerði ljótan hlut sem gerði það að verkum að hún missti fuglinn út úr sér og ég gat tekið hann upp. Fuglinn sem var pínulítill þrastarungi var ekki dauður, var varla særður, en hvað á maður að gera við ófleygan þrastarunga þegar kötturinn er í veiðiham? Fyrst þarf að ná unganum, svo þarf að ná kettinum, svo þarf að loka köttinn inni, svo þarf að sleppa fuglinum, svo þarf að banna banna hundinum að ráðast á fuglinn, svo þarf að loka hundinn inni, svo þarf að bjarga fuglinum, svo þarf að reka köttinn í burtu, svo þarf að ganga um og leita að hreiðri, svo þarf að reka köttinn í burtu, svo þarf að setjast upp í bíl og keyra yfir í næstu götu og þar skal fuglinn settur upp í tré, svo þarf að keyra heim og vona að fuglinn bjargi sér, kaupa eina bjöllu enn á köttinn. Ég er alveg viss um að  fuglinn er dauður!!! Af hverju gerir kötturinn þetta???

Mig langar í gsm-síma. Þá myndi ég fara á netið og finna fyndnustu hringingu í heimi. Nú spyrjið þið ykkur, hvernig er fyndnasta hringing í heimi? Jú heyrði hana í dag...hahahah síminn prumpaði, og ekkert svona plat prump heldur alvöru blautprump eins og á disknum mínum. Ég fékk hláturskast meðan allir í búðinni tóku eitt skref aftur á bak.

Undanfarna daga hefur mér lítið orðið svefnsamt á nóttinni. Illar draumfarir sækja að mér og því bið ég ykkur kæru lesendur að fara sérstaklega varlega því draumarnir mínir segja að það liggur eitthvað í loftinu, hef nokkrar áhyggjur af þessu skal ég segja ykkur. Segi því aftur...aðgát, gætni, varlega, varlega.

Er farin aftur út í eyju. Heyrumst í ágúst.

Janus eyjafari.

ps. ég er búin að setja Hornstranda-ferðasöguna mína á vara bloggið mitt....tengill hér hægra megin.

 

Eftir rúmlega þriggja tíma siglingu meðfram klettum og víkum á Hornströndum kom ég loks á áfangastað. Akkeri var sett út og farið var að ferja alla í land. Það var logn og smá sól svo litla gúmmítuðran átti ekki í miklum vandræðum með þetta. Alla vega kom ég á land í Hlöðuvík, ásamt gönguhópnum, samtals 18 manns. Í Hlöðuvík er flottur bústaður í einkaeign sem við fengum afnot af, í víkinni er líka sturta sem nýttist vel J  Þegar ég var búin að tryggja mér svefnpláss og borða fyrsta rúgbrauð ferðarinnar var ekki seinna vænna en að smella sér af stað í fyrstu gönguna….upphitunargönguna. Hluti af hópnum hélt af stað og gekk eftir Hlöðuvíkinni. Á leiðinni voru tvær sprænur sem þurfti að vaða, frekar kalt en slapp samt alveg til. Get ekki sagt að ég myndi setja kaldar lækjarsprænur ofarlega á vinsældarlistann minn. Anyways, ég gekk þarna eftir “ströndinni”, hlustaði á sjóinn rúlla steinunum fram og til baka í fjörunni, fuglarnir sungu, tófan gaggaði og friður ríkti eftir öllu. Það var ótrúlega fallegt. Á leiðinni mætti ég kletti einum, frekar einmanna. Hann þóttist vera mjög sterkur og sagðist ekki eiga  í miklum vandræðum með standa á móti náttúruöflunum sem ítrekað höfðu reynt að brjóta hann niður. Ég þóttist trúa honum en sá samt að þetta var allt í nösunum á honum því hann var farin að láta mikið á sjá. Væri ekki hissa þótt Kári færi fljótlega með sigur af hólmi. Ofan á klettinum sat svo Skarfur og þurrkaði vængina, úfff ekki hefði ég nennt að bíða eftir því að fara með þessum Skrafi á djammið því þegar við komum til baka tveimur tímum seinna sat hann ennþá á sama stað og snyrti sig, kannski á hann ættir að rekja til Hveragerðis, hver veit? Ég gekk þarna áfram að kambi sem heitir Teigkambur. Brimið skall á kambinum og það bergmálaði í klettunum sem gnæfðu yfir. Fuglarnir voru ekki beint sáttir við veru okkar þarna, enda vorum við náttúrulega að traðka á þeirra heimilum.

 

Á þessari leið er gengið framhjá vík sem heitir Kjaransvík. Þarna yst í víkinni er rosalega mikið af rekavið með kveðju frá Rússlandi. Á einum stað upp við litla hlíð er búið að taka nokkra rekaviðsdrumba og binda þá saman, svona eins og einhver krakki hafi ætlað að byggja sér kofa. Auðvitað fylgdi þessum “kofa” smá saga og af því mér finnst sögur svo skemmtilegar þá læt ég hana flakka hérna með. Fyrir mörgum árum þegar Þóra var ung, var á ferðinni þarna í Kjaransvík ungt franskt par. Það var komið vel fram á sumarið. Samkvæmt lýsingum voru þau ekki há í loftinu, þau voru kannski bara af Hobbitaættum eins og ég. Parið var ágætlega búið til gönguferðar á fallegum júlídegi á Hornströndum. Parið var búið að tjalda þarna í Kjaransvík fyrir nóttina. Þegar á leið fór veðrið að versna svo að parið fór að óttast um tjaldið sitt og kannski pínulítið um sitt öryggi í leiðinni. Þau ákváðu því að byggja skjól í kringum tjaldið, nokkurs konar varnarmúr. Þau, litla fólkið, burðuðust því með stóra drumba upp úr fjörunni og bundu þá saman. Nokkuð úrræðagóðir krakkar þarna á ferðinni. En allt kom fyrir ekki, rigningin breyttist í snjókomu, brimið skall lengra og lengra upp víkina og vindurinn öskraði sífellt hærra. Parið ákvað því að pakka saman og leita í annað skjól en tjaldtusku. Leið þeirra lá í gegnum skarðið, yfir fjallið, yfir á sem þau óðu upp í axlir (ekki gleyma hobbitavextinum) og komust svo við illan leik að húsi á Hesteyri sex tímum eftir að þau lögðu af stað í ekta íslenskum sumar snjóstormi. Þau fengu inni á Hesteyri og þurftu að dvelja þar ásamt sem öðru fólki í tvo daga meðan veðrið gekk yfir. Ekki leyst þeim betur en svo á Hornstrandirnar að þau tóku fyrsta bát sem gafst til byggða og fóru með rútu inn í Þórsmörk. Kannski skiljanlegt og fyrst allt fór vel er sagan skemmtileg og leifarnar af kofanum þeirra ævintýralegar.

 

Við gengum áfram í átt að Búðabæ í Hlöðuvík þar sem heit kjötsúpa beið okkar. Eitthvað hafði vaxið í litlu lækjunum, svo mikið að Janus litli blotnaði upp á mið læri. Eftir skemmtilegan fyrsta dag var farið í koju eða svefnloft og sumir sváfu meðan aðrir hlustuðu á hrotur…segi ekki meira!

Þennan dag var ferðinni heitið út á þriðja stærsta fuglabjarg í Evrópu, Hælavíkurbjarg. Fyrst þurfti að príla upp smá þúst sem heitir Skálakambur. Það var magnað að ganga þarna upp í svartaþoku og sjá ekki neitt og svo allt í einu, þeyttist þokan í burtu og fjöllin brostu á móti manni. Á kambbrúninni sá maður á vinstri hönd niður í Hlöðuvík og á hægri hönd niður í Hælavík. Við gengum niður í Hælavíkina, svona ekta upp, upp, upp á fjall og svo niður, niður, niður af fjalli. Í Hælavík komum við fyrst að þrælakofa, já þrælakofa. Það var eitt haustið þegar einstæð móðir með tvö börn bjó í bænum í Hælavík. Þetta var mikill kvenskörungur sem gekk í öll verk, hún sá fyrir sér og börnum sínum þarna í miðjunni á engu þótt engin karlmaður væri henni innan handar. Allt í einu tekur hún eftir því að tveir menn fara að reisa sér kofa aðeins innar í dalnum. Ekki kunni hún nein deili á þeim og var satt að segja hálfsmeyk því þarna voru líklegast á ferðinni afbrotamenn á flótta. En mennirnir sönnuðu sig heldur betur. Þeir fóru í bjargið og náðu í fugl og egg og skildu alltaf eftir hluta af því sem þeir öfluðu fyrir utan bæinn hjá konunni. Þeir fóru og sóttu fisk út á sjó og af þeim afla naut konan einnig góðs. Einhvern tíma á hörðum vetri þegar allt ætilegt var búið í búrinu og börnin orðin svöng, gekk konan yfir til Hesteyrar, sex tíma gangur hvora leið og fékk mat svo hún myndi lifa af restina af vetrinum. Konan launaði svo auðvitað greiðann og skildi eftir hluta af matnum hjá hjálparhellunum sínum í kofanum. Þetta var dimmur og kaldur vetur og einn daginn sér konan að mennirnir taka bátinn hennar og fara út á sjó. Henni stóð auðvitað ekki á sama því báturinn var náttúrulega hennar lífsviðurværi, ætluðu þeir að stela bátnum? En mennirnir komu aftur með myndarlegan sel í matinn. En nú skildu þeir ekkert eftir handa henni, skiluðu bara bátnum og héldu sína leið, bara svekkjandi! En þar voru tilgangslausar áhyggjur á ferðinni því morguninn eftir var búið að stilla besta og feitasta spikinu við bæinn hennar. Auðvitað átti ekkert að láta hana fá eitthvað tros. Þetta voru myndarmenn, annar dökkur yfirlitum og sterklega byggður, hinn ljóshærður og bláeygur. Konan þjáðist náttúrulega af þessu karlmannsleysi eins og maður getur rétt ímyndað sér og hún var bálskotin í þessum ljóshærða og bauð honum eitt sinn inn í bæinn til sín. En hann hafði ekki áhuga heldur elti vin sinn að kofanum sínum. Kannski voru þeir bara samkynhneigðir á hjara veraldar, hver veit? Einn daginn hurfu þeir svo, jafnskjótt og þeir birtust og aldrei spurðist til þeirra meir. En skörungurinn sat eftir með sárt ennið og tómt búr og börnin sín tvö.

 

Rústirnar af bænum í Hælavík standa þarna ennþá, þó eftir ábúendur sem komu á eftir einstæðu móðurinni okkar. Þegar hreppsnefndin ákvað að allir skyldu burt flytja var allt nýtilegt tekið úr bænum, eftir stóðu aðeins veggirnir og eldavélin því það var svo þungt að ætla að flytja hana í burtu. Alveg mögnuð eldavél, búin til í Danmörku. Á henni stendur pottur, sundurryðgaður eins og eldavélin en hann hefur verið skrúfaður fastur á eldavélinni og þess vegna hangir hann þarna enn. Sá eini sem dvelst við þetta fallega bæjarstæði núna er rebbi sem innréttað hefur margra herbergja íbúð þarna undir.

 

Úfff þarna bar mig aðeins af leið, ég ætlaði mér alla vega að skrifa um gönguna á Hælavíkurbjarg. Það er ekki hægt að segja að fjöllin á Hornströndum séu erfið uppgöngu, flest eru þau um 450 metra há þó það hæðsta í ferðinni hafi náð 520 metrum. Að vísu eru fjöllin mjög stórskorin en þó bara á þá hlið sem þarf að kljást við brimið. Fyrir ykkur sem lesið þetta og hafið ekki mikið brölt upp á við þá er Esjan rúmlega 800 metra há svo Hornstrandarfjöllin eru svona um það bil hálf Esja, undarlegur mælikvarði hér á ferð. Við töltum upp á Hælavíkurbjargið í frábæru veðri, sól og blíðu með útsýni hálfa leið til Grænlands að minnsta kosti. Bjargið var þverhnípt og sjórinn langt fyrir neðan spegilsléttur. Þarna æfði fuglinn listflug og steypti sér lárétt fram af bjarginu og sleikti vatnsyfirborðið. Á þessu augnabliki skaut lagstúf niður í hausinn á mér, stúfur sem ég losnaði ekki við fyrr en mörgum dögum seinna. Lagið datt ábyggilega af himnum ofan því það var svo einstaklega viðeigandi á þessum stað. Ég bið þig guð að gæta mín….maður getur ekki annað en hugsað til skaparans á svona stað og kíttisspaðans sem hann hefur notað til þess að móta þetta bjarg. Ég hefði alveg getað eytt deginum þarna á bjargbrúninni og látið mig dreyma. Hefði viljað vera fugl svo ég gæti steypt mér fram af bjarginu. En því miður þurfti þokan frá því fyrr um daginn að elta okkur upp á bjargið og spilla útsýninu og ekki nóg með það heldur fór Kári líka að blása. Ferðinni var þess vegna haldið áfram, sumir gengu á bjargbrúninni (ég) meðan aðrir létu sér nægja að ganga í slakkanum lengra frá. Ég rýndi út í þokuna því ég vissi að þarna einhvers staðar fyrir utan átti ég að geta séð yfir á Hornbjarg. Ég var frekar svekkt út í manninn þarna uppi, lagstúfurinn hljómaði í hausnum á mér svo á vissan hátt var ég biðja til hans. Allt í einu, eins og hendi hefði verið veifað rofaði til og á móti mér stóð Hornbjarg akkúrat þar sem ég var búin að reyna að rýna á það. Nú veit ég hvernig herra Ingólfi leið þegar hann sá Ísland rísa upp úr sænum, kannski ekki alveg eins dramatískt en samt. Það eina sem ég kom út úr mér á þessu augnabliki voru orðin Ég sé, ég sé!!! Samferðarmenn mínir skildu alveg við hvað var átt og hlupu upp á brúnina til mín og sáu líka. Þvílíkir kraftar sem hafa verið að verki við mótun á þessu landslagi, ég sver það að á þessu andartaki var ég með gæsahúð og tárin í augunum..vona að engin hafi tekið eftir því. Svo kom þokan aftur og gleypti bjargið en þá var mér alveg sama, ég var búin að sjá það og mun sjá það aftur að ári.

 

Fólkið og þá helst börnin sem bjuggu í Hælavík biðu komu sumarsins með mikilli  eftirvæntingu. Þegar farið var að vitja um bjargið þ.e. hvort fuglinn væri komin í bjargið, biðu börnin spennt. Maður getur rétt ímyndað sér vonbrigðin þegar fólkið snéri tómhent til baka og börnin urðu að borða úldin egg og selspik í einhverja daga í viðbót…oj bara! Þegar fuglinn kom svo loks í bjargið varð líf og fjör á staðnum, fólk kom alls staðar að til að síga í bjargið og ná sér í fugl og egg í búrið. Á þeim tíma urðu mörg ástarsambönd til. Sigið var í bjargið á mörgum stöðum og menn (allt karlmenn) dvöldu til lengri eða skemmri tíma á syllunum sem eru margar breiðar og stórskornar. Auðvitað kom það fyrir mennina eins og fuglinn að þeir hröpuðu fyrir björg og þá var náttúrulega ekki að hægt að spyrja frekar af þeim. Einn maður varð fyrir því óláni að steinhlunkur féll ofan á hann þar sem hann hafði tjaldað til næturinnar. Það mun hafa verið síðasta maðurinn sem lést í bjarginu. Svo eru auðvitað til hetjusögur líka, það hefur þurft léttgeggjaða menn til að stunda þessa vinnu. Ein slík saga er af manni sem sigið hafði í bjargið. Félagi hans beið upp á brúninni, honum leiddist þarna einum á brúninni og ákvað að fá sér smá fegrunarblund sem ekki hefur veitt af eftir að hafa étið öll þessu úldnu egg J. Eftir einhvern tíma vaknar hann og fer þá að undrast um félaga sinn. Þegar hann togar í bandið dregur hann það bara upp og engin er maðurinn fastur í því. Hann ákveður því að kíkja fram af brúninni og þar sér hann gaurinn, hangandi utan á bjarginu á hvönn. Maðurinn á toppnum stekkur til og hendir reipi til þess sem hangir á hvönninni og hann nær að nýta sér það til þess að komast upp á brúnina, naum björgun þarna. En viðbrögðin voru á annan hátt en búist var við, hvannargaurinn varð þetta litla pirraður, “hvernig vogar þú þér að bjarga mér, ég var ekkert í vandræðum”. Það mætti halda að hann hafi verið að Litlu-Reykjaættinni slík var þrjóskan. Pfff ég hefði nú bara sent löppina í rassinn á honum og sparkað honum fram af brúninni aftur.

 

Heljarkambur…segir þetta orð ekki meira en þúsund orð? Hrikalegt landsvæði, landsvæði sem enginn kemst um nema fuglinn fljúgandi, enda er hver einasta sylla og skora kíttuð af fugli, ekki væri hægt að stíga niður fæti nema að kremja nokkra. Dagurinn var náttúrulega í lengri kantinum og fæturnir orðnir frekar lúnir þegar aftur var komið til Hlöðuvíkur en hugurinn var í slíkum fullnægingarham að fæturnir gleymdust, man varla eftir að hafa fallið fram af hengifluginu og svifið í átt að koddanum mínum, þetta var ævintýralegur dagur.

 

Það eina sem getur skemmt svona gönguferðið í paradís er veðrið. Ég fékk því sting í magann og hjartað ef því er að skipta þegar ég vaknaði í beljandi rigningu daginn eftir. Auðvitað var ég gölluð fyrir þennan möguleika en vonaðist samt  til þess að ekki þurfti að grípa til þessa útbúnaðar. Ég gekk því af stað í ausandi rigningu, en þó logni, vissi karlinn þarna uppi ekki að prinsessur ganga ekki í rigningu! Hvernig dettur honum í hug að skella svona veðri yfir mig? Ég sem fór meira að segja með bæn og allt!

 

…en Adam var nú búin að búa svolitla stund í paradís þegar hann var rekin í burtu og auðvitað stytti upp um leið og við löbbuðum af stað, við vorum nú bara búin að vera tvo daga í paradís og gerðum ekkert af okkur og borðuðum ekkert nema rúgbrauð. Jana prinsessa blotnaði því bara aðeins skónum J. Þennan dag gengum við eftir Hlöðuvíkinni, sömu leið og ég gekk fyrsta daginn nema núna gengum við hærra upp í hlíðinni í áttina að skarði sem heitir Almenningaskarð. Úfff hafið í huga að þegar ég lagði af stað var ég í regngallamúnderingunni, þegar leiðin upp skarðið var hálfnuð var orðin tuttugu stiga hiti og grenjandi sól. Af augljósum ástæðum voru stuttbuxurnar grafnar neðst í pokanum, en ég reif allt upp úr honum því ég var bókstaflega að kafna úr hita. Almenningur frekar sérkennilegt nafn á þeirri vík, því hún heitir jú ekki vík. Einhvern tíma hét hún eitthvað vík en á þessum stað bjó maður sem hafði þann leiða ávana að stela rollum frá öðrum heiðarlegum bændum á Hornströndunum. Þegar upp komst um þessa iðju hans var víkin hans tekin upp í skuld og henni var gefið nafnið Almenningur sem þýðir að hver sem er mátti nýta sér það sem þetta svæði hafði upp á bjóða þ.e. alla urðina og grjótið.

 

Leiðin lá svo eftir hlíðinni og upp í næsta skarð, skarðið hans Þorleifs. Ekki margt hægt að segja um þessa göngu nema að á miðri leið byrjaði aftur að rigna og því varð að troða sér í regngallann yfir stuttbuxurnar. Það var talsvert klöngur niður úr þessu skarði, mitt í allri rigningunni, sumir reyndu að fara í kollhnís til að sleppa við klöngrið en ekki skal rætt um gagnsemi þess. Þegar niður úr skarðinu var komið blasti við næsta vík sem ber nafnið Fljótavík. Í Fljótavík liggur vatn eftir öllum dalnum, um það bil fjögurra kílómetra langt og alveg ótrúlega fallegt. Hlíðarnar beggja vegna umkringja vatnið og niður þær rennur vatn í margra lítra tali. Sólin braust aftur fram úr skýjunum og maður gat því hafið gönguna með hana í hjartanu. Rétt framundan sá maður gististaðinn og sjóinn, bara steinsnar í burtu…en dauði og djöfull!!! Þetta var mín eigin útgáfa af píslargöngu. Ef þið hafið velt Fljótavíkurnafninu fyrir ykkur þá vitið þið núna hvaðan það kemur…ef ekki þá er skýringin hér….eitt orð MÝRI, eins langt og augað eygði, slabb og slurp í hverju skrefi, drulla upp að hnjám, skítur inn að tám, undir lokin var hvert skref helvíti. Þessir fjórir kílómetrar voru endalausir, ég hélt ég myndi andast á leiðinni. Hefði getað öskrað ef einhverjir hefðu verið kraftarnir þegar ég kom loks að húsinu og var sagt að gististaðurinn minn væri enn utar í víkinni, hefði slegið lán fyrir þyrluflutningi þessa 500 metra sem eftir voru ef boðið hefði verið upp á það. Gististaðurinn Brekka ljómaði eins og gull í kvöldsólinni þegar síðustu skrefin voru tekin. Við fundum ekki matinn í fyrstu tilraun og pastað kom því aðeins seinna fyrir vikið en það var gott þegar það kom, ekki eins gott og ég hefði viljað hafa það en búðina vantaði í Fljótavík til að fullkomna meistaraverkið. Allir skórnir voru hengdir upp til þerris eftir þessa ógeðs-bleytu-göngu og því var hálfgerð táfýla í húsinu. Ég og mamma fengum sér herbergi, ekta brúðarsvítu og því svaf maður eins og blóm í eggi. Ég hugsaði mikið um það hvers vegna þessi ganga fór svona illa í mig, hélt að ég væri í ágætis formi en þetta fór alveg hroðalega illa í mig. Með þessar hugsanir í sellunum fór ég að sofa. Morguninn eftir fékk ég skýringu á þessu öllu því…..

 

Vaknaði illa. Var ískalt með dúndrandi hausverk og beinverki. Illt í hálsinum og hor. Þar sem ég átti að sjá um morgunmatinn drattaðist ég nú fram og reyndi að gera eitthvað gagn en lét fljótlega aftur undan og lagðist upp í rúm aftur. Þar sem þessi dagur var í vali var þessi slappleiki fullkomlega tímasettur. Ég lá í lokrekkjunni til rúmlega hádegis, át þá meira rúgbrauð kryddað með íbúfen og svei mér þá að ég var eins og hálfsleginn túkall þegar leið að kveldi. Ég get því lítið sagt um þennan fallega dag í Fljótavík. Nokkrir úr hópnum fóru í gönguferð upp á næsta fjall. Baldur fór að veiða silung bæði í sjó og ferskvatni sem hann framreiddi svo hráan með sterkustu sósu í heimi. En samt ágætt. Í Fljótavík eru fimm hús og eitt í byggingu á gömlum grunni. Öll eru húsin í eigu fyrrverandi íbúa Fljótavíkur. Ég bauð mér í heimsókn í stóra húsinu og meðan batteríið í myndavélina hlóðst því fyrir algjöra lukku hafði ég stungið hleðslutækinu í pokann minn á síðustu stundu. Þarna í húsinu fékk ég nokkrar skemmtilegar sögur og fannst mér þessi þeirra athyglisverðust. Konan í stóra húsinu heitir Bogga, hún og maðurinn hennar eru í þessu fallega og stóra húsi öll sumur. Bogga eða Herborg flutti frá Fljótavík 12 ára gömul. Eins og ég hef áður sagt var ákvörðunin um brottflutning allra af svæðinu tekin á hreppsnefndarfundi og sumt fólkið hafði því ekkert um þetta segja. Þegar þessi skipun kom var faðir Boggu nýbúinn að festa kaup á íbúðarhúsi og sló lán fyrir því. Fjölskyldan neyddist til að flytja úr þessu húsið sem faðirinn var búin að eyða mikilli orku í að gera vistvænt. Þau komu sér fyrir ásamt mörgum öðrum fyrrum íbúum Hornstranda í Bolungarvík. Bogga mundi vel eftir þessum tíma, söknuðinum yfir því að flytja frá Fljótavík og líka spennunni yfir því að komast á mölina, í menninguna eins og sumir myndu segja. Vonbrigðin voru því mikil þegar á hólminn var komið því húsið sem Bogga flutti inn í var mörgum árum eldra og ófríðara en það sem þau fluttu úr í Fljótavík, það hélt hvorki veðri né vindum. En það var ekkert annað að gera en að láta sér það lynda því faðir Boggu þurfti áfram að borga af húsinu sem hann hafði slegið lán fyrir í Fljótavík og því ekki mikið um aura í buddunni. En öll lifðu þau þetta af og ári síðar var skuldin af Fljótavíkurhúsinu gefin eftir, húsinu sem þeim hafði verið skipið úr. Ekki víst að nokkur nútímamaður myndi sætta sig við þetta! Bogga og maðurinn hennar eru búin að koma sér vel fyrir þarna í Fljótavíkinni, hún sagði eitthvað held ég að hann pabbi myndi hlægja ef hann sæi til okkar núna. Fyrir utan húsið eru þau búin að útbúa sturtu og heitan pott, barnabörnin þeirra léku sér þarna í vatninu og komu svo í pottinn til að hlýja sér. Það væri óskandi að geta sagt að maður ætti ættir að rekja til þessa svæðis og þessa fólks því þá gæti maður dvalið þarna lengur. Þó ekki í nálægð við bévítans mýrina.

Dagur 5 – Fljótavík til Stakkadals.

Eftir tvo daga í Fljótavík var ferðinni heitið að næsta áfangastað í Stakkadal í Aðalvík. Veðrið var eins og í túristabækling, gekk á með grenjandi sól, þoku og rigningu. Við þessar aðstæður er gott að vera með gps eða hvað? Eftir daginn spurði maður sig hvort ættir frekar að treysta á tækin eða gamla vitið þ.e. vörðurnar. Eftir nokkra reikistefnu var síðari valkosturinn tekin, enda fólk búið að ganga eftir vörðuðu leiðunum löngu fyrir tíma gps. Það var ekki erfið dagleið þennan daginn, útsýnið var mjög takmarkað mestan tímann sökum þokunnar. Að lokum komum við svo á brún og við blasti Aðalvík, byggðin í Látrum og Stakkadalur í fjarska. Yfir þessu gnæfði svo Straumnesfjall, ástæðan fyrir því að ég valdi að fara í þessa ferð. Á niðurleið þurfti að leggja í mikla hættuför yfir jökulsprungur, ekkert smá spennandi og ég komst af því að ég þoli minna snjó en vatn, kannski var mín bara orðin svona sjóuð í vatninu ég veit það ekki en svona leikur er ekki fyrir mig. Þegar við komum svo niður af fjallinu mættum við fullum manni á sexhjóli þ.e. fjórhjóli með sex hjól. Gaurinn tók pokana okkar og skutlaðist með þá heim í Stakkadal svo við gátum það sem eftir var dagsins án bakpoka. Maður var töluvert léttfættari og leið áfram eins og á skýi þá leið sem eftir var.

 

Aðalvík kom mér allt öðru vísi fyrir sjónir en hinar Víkurnar. Það sem helst hafði áhrif á mig þarna voru augljós merki mannverunnar. Í Aðalvík sér maður vegina hlykkjast upp fjallið og inn í dalina. Steyputeinar, fyrrum olíutunnur og járnadrasl lágu á víð og dreif. Aðalvík á margra blaðsíðna sögu ef ekki margra bóka sögu og er sennilegast frægust á þessu svæði. Þarna kom Kaninn á land og framkvæmdi án þess að nokkur gæti sagt til. Húsin í Látrum eru mörg og flest upprunaleg þó í mjög góðu viðhaldi. Þó hafa nokkur ný hús bæst við og á einu slíku var meira að segja sjónvarpsloftnet ababb babb. Eftir skoðunarferð í Látrum fengum við far á fjórhjóli með kerru inn í Stakkadal, þó ekki með fulla karlinum. Þegar kom að Stakkadalsóskum skyldu leiðir og biðum við þrjú á bakkanum eftir að fullu karlinn myndi ferja okkur yfir. Hann kom svo og Janus smellti sér framan á hjólið og mamma og göngugarpurinn Bjarni fóru að klöngrast upp á pallinn aftan á hjólinu. Þegar ég var búin að koma mér fyrir snéri ég mér að manninum og sagði við hann farðu varlega, alltaf setja öryggið á oddinn. Það var við manninn mælt, gaurinn botnaði hjólið svo það spólaði að stað í sandinum. Sem betur fer var ég með gott tak og hékk því á hjólinu, það sama var ekki að segja um mömmu og Bjarna. Mamma hékk með annan fótinn á pallinum og hinn utanborðs og Bjarni…svo ég noti hans lýsingu, allt annað fyrir það ég færi heljarstökk aftur á bak af litlum stalli fyrir frægðina. Þetta sannar það að áfengi og akstur eiga aldrei samleið, meira að segja þegar aksturinn er á fjórhjóli. Bjarni slapp þó ótrúlega vel eftir magalendinguna í mjúkum sandinum, heppni að þarna var sandur en ekki grjót eins og annars staðar á þessu svæði. Ástæða þess að gaurinn gaf svona í þegar ég bað hann um að fara varlega var sú, jú hann heyrði mig segja farðu af stað……meiri kjáninn. Í Stakkadal var yndisleg sturta með heitu vatni, spaghetti og kók. Það var þröngt sofið um nóttina, meira að segja undir borði. Af einhverjum orsökum kom mér ekki dúr á brá alla nóttina, bæði vegna svefnhljóða frá fuglinum á hengifluginu og eins vegna spennu fyrir komandi degi, en svefn hefði verið vel þeginn samt sem áður.

Ég var því ekki alveg í sólskinskapi þegar ég fór á fætur um morguninn og ekki bætti úr skák þegar annar ferðafélagi fór að tuða af geðvonsku, grrrr einn af þessum dögum sem ég hefði þurft að fá gleðipillu. Á dagskrá dagsins var Straumnesfjall og rústirnar af herstöðinni sem tekin var í notkun þar árið 1958, mjög svo heillandi viðfangsefni. Fyrst þurfti að vaða yfir Stakkadalsósinn, hann er eins og áður sagði frekar langur og svona upp á miðja kálfa hjá stubbinum mér. Oh my god hvað mér varð ógeðslega kalt, mér varð svo kalt að ég fékk illt í lungun, held hreinlega að það hafi lekið inn um tærnar. Mér var ískalt alveg næsta klukkutímann og ekki var það til að bæta geðvonskuna. Hvað er þá til ráða? Jú það sem ég geri í þessi fáu skipti sem ég verð geðvond þ.e. ég fór bara ein svo ég smitaði ekki aðra af minni geðvonskubarnaskapnum. Ég strunsaði því bara ein um fjallið enda beinn og breiður, næstum malbikaður Kanavegur. Þetta virkaði fínt og þegar hópurinn náði mér var fýlan fokin út í veður og vind. Þennan dag var líka fúlt veður, rigningarsuddi, þoka og bara fimm stiga hiti. Úffff ekki hefði ég viljað vera hermaður á þessu fjalli á sínum tíma. Það er nú ekki öll vitleysan eins. Ég myndi vilja heilsa þeim manni sem stjórnaði þessum framkvæmdum á sínum tíma. Ég var með ákveðna mynd af rústunum þarna uppi á fjallinu. Sú mynd var mjög langt frá því að vera rétt. Fyrsta húsið sem maður kemur að er gamla símstöðin. Hún er enn mjög reisuleg. Þakið er farið að láta undan á nokkrum stöðum og því er mannhæðarár snjóskafl inni í húsinu miðju. Steinsteyptu einingarnar sem ættaðar eru frá Evrópu hafa staðist norðanöskrið sem lamið hefur það síðustu fjörtíu ár. Í skjóli þessarar asbest símstöðvar borðuðum við kaldasta nesti ferðarinnar. Það eina sem ég gat hugsað um voru aumingja hermennirnir sem neyddust til að hjúfra sig þarna svo mánuðum skipti, og nota bene þeir höfðu ekki einu sinni hlýtt kvenmannsfang til að hlýja sér við því það voru einungis karlkyns hermenn þarna uppi. Þessi dagur þarna var ekki einu sinni svo slæmur því hitinn var jú fyrir ofan frostmark. Þegar grýlukertið stóð orðið út úr nösinni var ákveðið að leggja af stað, fararstjórinn sagði að framundan væri klukkutíma gangur að Skorum þar sem stöðin sjálf er staðsett. Þar sem skyggnið var mjög lítið setti maður bara undir sig hausinn og strunsaði af stað. Eftir nokkrar mínútur smá ég klettabelti framundan og virtist vegurinn liggja beint í gegnum klettana. En svo var þetta víst ekki, enda ekki í takt við landsvæðið að smella klettabelti upp á mitt fjall. Smán saman birtist draugabærinn fyrir framan mig. Þetta voru sem sagt svona húsaklettar. Myndin í mínum huga var enn víðs fjarri því sem fyrir augu bar. Ég sá fyrir mér nokkur illa farin veggjabrot í auðninni. En nei, upp á fjallinu eru, ef ég taldi rétt, níu stórir skálar ca. 100 fermetrar hver fyrir sig. Allir náttúrulega að grotna niður. Á flestum þeirra hangir þak, en engir gluggar, né hurðir eru heilar. Snjóskaflarnir ná til lofts í flestum skálunum. Tengibyggingar tengja svo öll húsin saman svo hægt var að komast á milli alla bygginganna án þess að fara nokkurn tíma út. Hver haldið þið að ástæðan fyrir því sé? Jú því svo margir hermenn fuku fram af klettunum í vetrarstorminum. Maður getur rétt ímyndað sér hvernig það hefur gerst því stöðin stendur alveg á Skorarbrúninni og þaðan er þverhnípt niður beint niður í sjó. Af þessari ástæðu voru settar tengibyggingar á milli allra húsana til að minnka afföllinn af hermönnum. Það fór hálfgerður draugahrollur um á þessum stað. Nokkrar hugmyndir kviknuðu hjá samferðarfólkinu um það hvað hægt væri að gera við þessar minjar þarna uppi. Mér finnst að einhver hugsjónarmaður gæti vel byggt upp einhverja starfsemi þarna, listamenn af öllum gerðum myndu til dæmis drukkna í síns eigins innblæstri þarna upp á. Meira að segja ég sem er ekki listamaður fann hjá mér þörf til að skapa eitthvað. Það væri meira að segja nóg að endurbyggja bara einn af skálunum og leigja út sem gistipláss á sumrin. Það væri algerlega magnað að gista í svefnpokaplássi eftir langa göngu í skála upp á Straumnesfjalli, þá er maður bókstaflega á hjara veraldar og fær tilfinninguna beint í æð. Ég meina þetta er ábyggilega ekkert vitlausara en að eiga sumarbústað annars staðar í óbyggðum. Er ekki einhver til í dæmið?

 

Auðvitað eins og á öðrum þýðingarmiklum augnablikum í ferðinni hreinsaðist þokan í burtu svo við blasti dýrðin allt í kring. Ég er algerlega ósammála því að við eigum að láta herinn hreinsa allar þessar rústir í burtu af fjallinu, miklu frekar að nota aurana sem í þá hreinsun myndu fara til að byggja upp svæðið svo komandi kynslóðir geti haft möguleika á því að kynnast þessum heimi. Mér þætti synd að sjá þessi ummerki hverfa. 

 

Það sem veðrið var orðið svona gott var ákveðið að fara ekki sömu leið til baka heldur smella sér niður af hlið fjallsins, niður í Rekavík bak Látur. Leiðin þarna niður er mjög fáfarin og ofboðslega falleg með stóru grjóti í grónum hlíðum. Aftur var borðað nesti en nú í grenjandi sól og blíðu. Niðri í víkinni var svo annar ótrúlega spennandi hlutur, dauður 17 metra langur búrhvalur. Hef aldrei séð hval áður svo þetta var mikil upplifun fyrir mig, reyndar var ekki besta lykt í heimi af hræinu en pffff ég var ekki búin að fara í sturtu í nokkra daga svo hvalnum hefði ekki fundist vera góð lykt af mér heldur. Tuttugu og tveimur kílómetrum seinna var aftur komið í skálann í Stakkadal, þar var stóra pokanum smellt á bakið og stefnan tekin á Hesteyri. Ákveðið var að fara í tveimur hollum, ég ákvað að fylgja seinna hollinu sem fór af stað klukkutíma á eftir því fyrra. Fyrir tilviljun var ég fljótlega komin aðeins á undan því holli. Ég gekk bara á mínum hraða upp hlíðina, þegar upp á topp var komið hélt ég bara mínum hraða yfir fjallið og svo á mínum hraða niður það hinum megin og komst til Hesteyrar á tímanum 2:18 mínútur, en í leiðsögubókum er þessi ferð sögð taka þrjár til þrjár og hálfa klukkustund ógeðslega gaman. Fyrir einhverjum tugum ára var unnið í því að leggja veg á þessu svæði og stendur hann enn með flottum hleðslum og ræsum. Já það hefur framfarafólk sem eitt sinn byggði þetta svæði. Ég fann til mikils léttis þegar á Hesteyri var komið. Dagurinn hafði verið frekar í lengri kantinum, að baki lágu um það bil 30 kílómetrar yfir fjöll og firnindi.

 

Á Hesteyri er fullt af húsum, þar á meðal gamla læknishúsið sem við gistum í, fallegt gamalt kósý hús með þröngum göngum og litlum herbergjum. Við Hesteyri er eina nothæfa bryggjan á Hornströndum. Boðið er upp á dagsferðir þangað, fullt af fólki nýtir sér það, það gengur um þetta svæði, borðar pönnukökur hjá mæðgunum í læknishúsinu og siglir svo heim, ekki slæm dagsferð þar.

Eftir hljóðláta nótt í meyjarskemmunni var enn og aftur traðkað af stað. Til að byrja með gengum við um þorpið og fylltum hugann af hugmyndum um fólkið sem dró fram lífið þarna. Umhverfið brosti sínu skærasta í besta veðri ferðarinnar, blankalogni og steikjandi sól, alveg eins og á Spáni. Eitt sinn stóð reisuleg kirkja á Hesteyri, kirkja sem Norðmenn gáfu þangað eftir að síldarverksmiðjan innar í víkinni var búin að borga sig upp…eða þannig? Eftir að svæðið var rýmt komu einhverjir napparar frá Súðavík og tóku kirkjuna með sér þangað. Kannski fyrirgefanlegt á þeim tíma, enda hélt fólk að engin myndi nokkurn tíma vilja búa þarna aftur. En fólkinu frá Hesteyri fannst þetta frekar sorglegt því kirkjan hafði jú verið gefin þangað en ekki til Súðavíkur. En lítið við því að gera þegar kirkjan var farin. Seinna var reistur minnisvarði um kirkjuna og önnur kirkjuklukkan var sett þar í, smá sárabót fyrir fólkið á Eyrinni.

 

Eftir göngu í flæðarmálinu var stefnan tekin upp, nema hvað! Þennan síðasta göngudag átti að sigra engan annan en Nasa karlinn. Nasi hafði greinilega verið með massívt urðarkvef og það var algjört hell að ganga í því, einn og hálfur tími á staksteinum til að komast út á brún og svo einn og hálfur tími á staksteinum til baka. En algjörlega þess virði því útsýnið á þessum sólríka degi var óviðjafnanlegt, gott ef maður sá ekki aftur til Grænlands með ímyndunaraflinu….eheheh! Við komum til baka í grillveislu þar sem elduð höfðu verið tvö klof eða fjögur læri og ekki gerði rauðvínið langþráða þetta verra. Eina sem setti mark sitt á þetta síðasta kvöld og þessa frábæru máltíð var sólarkossinn sem ég hafði sníkt mér þennan dag. Úfff oft hefur Jana brunnið en þetta var samt einhvern vegin öðruvísi en venjulega. Það kom svo á daginn að þessi bruni var annars stigs og þurfti sterameðhöndlun til að stoppa hann. Já flest er hvítingum fært.

 

Um kvöldið fóru flestir að sofa en við ákváðum nokkur saman að ganga út að Stekkeyri þar sem síldarverksmiðjan stóð á sínum tíma. Hún er mjög illa farin og standa aðeins örfáar múrsteinshrúgur til himins. Þó stendur turninn en í heilu lagi fyrir utan gat ofarlega á honum, það kom til þegar skotið var á turninn úr fallbyssu með von um að hann myndi falla. En það gerðist ekki heldur kom bara þetta undarlega gat efst á hann. Við mynduðum eina rjúpu í bak og fyrir, hún hefur sennilegast unnið fyrir Eskimo models því hún snéri sér bara á alla kanta og teygði fram álkuna. Við héngum þarna nokkur við þessar rústir, í sæluvímu eftir alla þessa daga. Við skriðum þó heim að lokum og upp í koju. Á morgun ætlum við heim, draumurinn er búinn í bili, hversdagsleikinn bíður og skrifþörfin er orðin ógurleg. Þessir átta dagar liðu alveg ofboðslega hratt.

Daginn eftir kvöddum við Hesteyri. Sigldum burt á sama fleyi og flutti okkur þangað nokkrum dögum áður. Það tók tæplega einn og hálfan tíma að sigla til Ísafjarðar, í stað þeirra þriggja sem það tók að sigla út. Að baki lágu um það 170 kílómetrar á tveimur jafnfljótum eða á þessum tímapunkti tveimur jafnljótum. Allir komust heilir heim, allir eignuðust góða kunningja og vini svo ekki sé talað um náin kynni við Hornstrandirnar.

 

Áður en ég kvaddi fararstjórann bókaði ég í mig í næstu ferð að ári, þá ætla ég að skoða Hornbjarg betur, því var nær að ulla bara svona á mig í þessari ferð. Ég er strax farin að hlakka til næsta sumars. Takk fyrir mig.

 

Í júlíblaði blaðsins “Myndir mánaðarins” sem fæst á öllum myndbandaleigum er listi með myndum og nöfnum 30 leikara sem leika í einhverjum myndum sem út koma þennan mánuð. Það hefur aldrei verið mín sterkasta hlið að muna nöfn á leikurum og því síður í hvaða myndum þeir leika. En hér ætla ég að prófa. Ég ætla að reyna að finna aðrar myndir en verið að auglýsa þær í þessu blaði. Vei fyrir að vita, pass fyrir að vera úti!

1. Pierce Brosnan: Ég þekki hann, hann lék einu sinni James Bond og hann lék líka biðilinn í Mrs. Douptfire…..vei!

2. Greg Kinnear: Hmmmm…ég kannast við myndina af honum og man eftir honum í einhverri mynd þar sem hann lék algjöran perra….en pass þar!

3. Queen Latifah: Okei ég hélt að þessi leikari væri karlmaður sem klæddi sig eins og kona og þar að auki hélt ég hún væri klámmyndastjarna….pass!!

4. Gérard Depardieu: Ég veit hann er franskur og hann lék í myndinni French kiss, vá ég trúi því ekki að ég hafi munað þetta…..vei!

5. George Clooney: Meira að segja ég þekki hann vel, man fyrst eftir honum í Bráðavaktinni sem doktor Ross sem tók íslenskar flugfreyjur í skoðun…..vei!

6. Matt Damon: Hann lék í mynd þar sem hann var stærðfræðisnillingur í Boston, Úffff Robin Williams lék í henni líka….man samt ekki nafnið á henni….en þetta verður samt….vei!

7. Matthew McConaughey: How to loose a guy in ten days þar sem hann rymur á mjög sexý hátt, svo lék hann líka í Failure to lunch, fór á hana í bíó….vei!

8. Sarah Jessica Parker: Sex and the city gellan, svo var hún í Family stone sem ég horfði á um daginn og svo líka í Failure to lunch með félaga Matthew….vei!

9. Kathy Bates: Úffff nú skammast ég mín pínu því þessi leikkona hefur verið lengi á markaðanum, hef ekki grænan…..pass!

10. Natalie Portman: Veit hún leikur í V for Vandetta sem er á forsíðunni á blaðinu, samt hálfgert svindl að ég þekki hana þess vegna….en ég þarf á þessu að halda….vei!

11. Hugo Weaving…..who……pass!

12. Sharon Stone: Basic instinct, þar sem hún var brókarlaus….vei!

13. Richard Gere: Ohhh mér finnst hann alltaf svo sjarmerandi þó hann sé aðeins farin að eldast karlinn. Hann leikur í Pretty woman sem ég er búin að horfa nokkrum sinnum á undanfarið……hahaha mætti halda að ég sé ástfanginn (bobb bobb)…vei!

14. Juliette Binoche: ekki grænan….pass!

15. Kate Bosworth: ekki grænan….pass!

16. Felicity Huffman: ekki grænan….pass!

17. Steve Martin: hefur aldrei verið í uppáhaldi hjá mér, finnst hann vera að gera sig of vitlausan, enda leikur hann oft í svona of vitlausum gamanmyndum. Núna síðast Cheaper by the dozen og hér er verði að auglýsa framhald af henni…..vei!

18. Kevin Kline: ég get svarið það….ekki grænan…..pass!

19. Ewan McGregor: kannast við nafnið en man ekki neitt…..pass!

20. Naomi Watts: ….pass!

21. Benjamin Bratt: var það ekki hann sem var í Miss Congeniality…hann er með skegg á myndinni, en ég held þetta sé rétt hjá mér, þangað til annað kemur í ljós….vei!

22. Dennis Quaid: á að þekkja hann en stend á gati….pass!

23. Rene Russo: …pass!

24. Sissy Spacek….pass!

25. Jeff Daniels: úff það eina sem mér dettur í hug er viskí, en var það ekki Jack….pass!

26. Judi Dench: hún lék líka í James Bond….vei!

27. Bob Hoskins: clueless…pass!

28. Steven Seagal: hann leikur í Under Siege sem ég á hérna upp í hillu….vei!

29. Gary Oldman….pass!

30. Robert Carlyle: …pass!

 

13 af 30 sem eru minna en 50%....usssss segi ekki frá þessu. Endilega fyllið inn í listann!